هموطنان دغل

یکشنبه 26 اردیبهشت 1395 11:49 ق.ظنویسنده : تبعیدی خودخواسته

 

در کنار ایرانی های خوبی که در این شهر هستند و من سعادت آشنایی و دوستی را با آنها دارم اما متاسفانه باید گفت یکی از قالتاق ترین های روزگار در این شهر ایرانی ها هستند. 
ملیتهای دیگر وقتی به هم میهن میرسند کمک کننده میشوند برای ما....

حدود دو هفته پیش در روز تعطیل اما کاری برای من، در حین تردد به محل کار یک میله وارد چرح عقب دوچرخه ام شد و سوراخ بزرگی ایجاد کرد. از اشکالات اینجا این است که اجازه نداریم دوچرخه را وارد اتوبوس های شهری و وسایل نقلیه عمومی کنیم. من هم در میانه خیابان بودم و جایی برای پارک دوجرخه نبود وناچارا دوچرخه پنچر شده را با خود به اینور و آنور کشاندم تا فروشگاه دوچرخه ای بیابم برای تعمیر. بیشتر جاها بسته بود تا رسیدم به فروشگاهی با نام "پدرام" . رفتم و فارسی هم حرف زدم. قرار شد دوساعت بعد برگردم و تحویل بگیرم. رفتم تحویل گرفتم و با یک زنگ اضافه برای دوچرخه حدود 120 کرون دادم- چیزی حدود 70 کرون برای پنچرگیری
پریروز مجددا همان چرح پنچر شد و این خیلی عجیب بود. این دفعه نزدیک دوچرخه فروشی بودم که سوئدی است و البته از قدیمی های شهر. دوچرخه را تحویل دادم و امروز دیدم زنگ زد و گفت: دوچرخه ات رو کجا تعمیر کرده بودی؟ و اسم یکی از دوچرخه فروشی های دیگر را گفت که از قضا آن هم ایرانی است. گفتم نه فلان جا.. گفت من و ببخش که فحش میدم ولی مجبورم فحش بدم ، لعنتی های آماتور. 
بعد توضیح داد که به صورتی کاملا آماتور تیوب رو ماستمالی کردن و این کار یک دتعمیرکار حرفه ای نیست چون معلومه که دوباره سوراخ سرباز میکند و .... 
گفت این مشکل رو با این فروشگاهها داره و حاضر نیست کیفیت کارش رو بخاطر کار بد اونا بیاره پایین. 
نتیجه اینکه من باید کل چرخ رو عوض کنم و این اقا منصفانه داشت دلسوزی میکرد که برات گرون میشه ولی میتونم چرخ ارزونتر هم بزنم و ...

من فقط پشت تلفن داشتم حرص میخوردم.. از اینکه وجدان آن ایرانی هموطن؟! کجا بود؟ 


برچسب ها: ایرانی‌ها ،
آخرین ویرایش: پنجشنبه 6 خرداد 1395 11:51 ق.ظ

 
 
لبخندناراحتچشمک
نیشخندبغلسوال
قلبخجالتزبان
ماچتعجبعصبانی
عینکشیطانگریه
خندهقهقههخداحافظ
سبزقهرهورا
دستگلتفکر